Ktoś zniknął. My szukamy dalej.

Zwykle wystarczy imię i nazwisko oraz cokolwiek dodatkowego: przybliżony wiek, ostatni znany adres, miejscowość, nazwisko rodowe, zdjęcie, dawne miejsce pracy albo imiona znajomych.

Im więcej podasz na starcie, tym krócej trwa sprawa — a więc tym mniej kosztuje. Ale brak części danych nie przekreśla poszukiwań.

Tak. Zgłoszenie zaginięcia na policję i zlecenie detektywowi wzajemnie się nie wykluczają — to dwa równoległe tory.

Detektyw ma czas i możliwość pracować nad jedną sprawą intensywnie, co bywa istotne zwłaszcza wtedy, gdy zaginięcie nie kwalifikuje się jako pilne.

Zakres przekazywanych informacji zależy od celu sprawy i przepisów o ochronie danych. Inaczej wygląda to przy dłużniku, a inaczej przy dorosłym członku rodziny, który świadomie zerwał kontakt.

W sprawach rodzinnych często najlepszym rozwiązaniem jest ustalenie, że osoba żyje i jest bezpieczna, oraz przekazanie jej informacji, że rodzina jej szuka — bez ujawniania adresu.

Część spraw zamyka się w kilka dni, zwłaszcza gdy osoba nie ukrywa się celowo. Sprawy, w których ktoś świadomie zaciera ślady, potrafią trwać kilka tygodni.

Na pierwszej rozmowie podajemy realny przedział, a nie obietnicę „znajdziemy w 48 godzin".

Tak. Ustalamy miejsca postoju, osoby dysponujące pojazdem i okoliczności, w jakich się tam znalazł.

W takich sprawach liczy się czas — im szybciej zaczniemy, tym większa szansa, że pojazd nie zdążył zmienić stanu albo trafić za granicę.

W uzasadnionych przypadkach tak, we współpracy z partnerami zagranicznymi. Najczęściej dotyczy to spraw alimentacyjnych i spadkowych.

Zakres i koszt takiej sprawy zawsze ustalamy indywidualnie przed startem.